A Mother's Tale

  Mijn zussen waren op kraambezoek. Popschudden noemden we dat vroeger thuis. Mijn moeder had wortels in Twente. Mijn oudste zus heet Lucia en mijn tweede zus, Johanna. Lucia is boekhouder, ons rekenwonder. Ze heeft twee kinderen, een jongetje en een meisje. Lucia werkt vooral thuis. Ze doet de administratie van allerlei kleine bedrijfjes. Haar man is belastingadviseur. Ze heeft haar droogstoppel leren kennen tijdens de studie rekenen, zoals Johanna en ik dat altijd plagerig noemen. Maar Bert is wel oké. Alleen een beetje precies. En niet erg flexibel. Johanna is onze losbol. Na haar eindexamen VWO ging ze eerst braaf studeren maar eigenlijke wilde ze gewoon beeldend kunstenaar worden, dus gaf ze de brui aan de studie en schreef zich in bij een kunstacademie. Papa was zwaar teleurgesteld maar hij hield zich flink. Als ik mama ernaar vroeg zuchtte ze. ‘Ach ja’, zei ze dan. ‘Het gaat wel weer over.’ Zonder uit te leggen wat er dan over moest gaan. Ik vermoed dat p...

My sisters were on maternity visit. My eldest sister is called Lucia and my second sister Johanna. Lucia is an accountant, our math wizard. She has two children, a boy and a girl. Lucia works mainly from home. She does the accounting of all kinds of small businesses. Her husband is a tax consultant. She met her stick-in -the-mud while she was studying ‘calculating’, as Johanna and I always teasingly call it. But Bert is okay. Just a bit precise. And not very flexible.   Johanna is a bit of a wild one. After her final exams at highschool level, she obediently went to university. But she only really wanted to be a visual artist, so she gave up her studies and enrolled in an art academy. Dad was very disappointed, but he kept his cool. When I asked mum about it, she sighed. ‘Oh well,' she said. ‘It’ll pass.’ Without explaining what it was exactly that would pass. I suspect that dad complained to her a lot: ‘These children have so many opportunities . And what do they do? They thro...

  ‘We have moved!’ That's what it says in my old diary. On the previous day it says: 'moving'. I was probably so anxious about the move that, to encourage myself, I also put in the diary when it would be over.   We were very happy with the new house. We had a garden with a shed, four bedrooms upstairs and an attic. Truly a house for a family with children.   I have no trouble recalling why I was so terribly anxious about the move. Sam was almost five and Peter was almost two at the time. I was at the end of my third pregnancy, and Peter had decided some time before that he would no longer sleep during the day, and not at night either. Every night at two o'clock he would wake up, wanting to play. Until about five o'clock either Jan or I would sit up with him on the sofa. Usually I would put on a Disney video for him, hoping that I could doze off a bit. But I wouldn’t be able to sleep because he would be playing with his farm and the farman...

  Leestijd: 6 minuten ‘We zijn verhuisd!’ Zo staat het in mijn oude agenda die ik nog heb van die tijd. Op de dag ervoor staat: ‘verhuizing’. Waarschijnlijk zag ik zo op tegen de verhuizing dat ik om mezelf moed in te spreken, ook in de agenda gezet heb wanneer het voorbij zou zijn. We waren ontzettend blij met het nieuwe huis. We kregen een tuin met een schuurtje, boven vier slaapkamers en ook nog een zolder. Echt een huis voor een gezin met kinderen. Het kost me geen moeite om terug te halen waarom ik er zo vreselijk tegenop zag. Sam was bijna vijf en Peter was rond de verhuizing bijna twee. Ik was aan het einde van de derde zwangerschap en Peter had al een tijdje daarvoor besloten om overdag niet meer te slapen en ’s nachts ook niet. Elke nacht om twee uur werd hij wakker en wilde spelen. Tot een uur of vijf zaten ik, of Jan met hem op de bank. Meestal zette ik een Disneyvideo voor hem aan zodat ik een beetje kon dommelen. Echt slapen lukte niet want hij...

After three years Sam's little brother Peter was born and Sam went to a nursery school a few times a week, only in the mornings. Peter's birth and Sam's school did not really have anything to do with each other, but Maria's children had been born a little earlier than mine and she used to give me useful tips, and also passed on clothes. ‘Soon, Sam will have to go to primary school. That will be too much of an upset for him if you don't let him go to a nursery school first,' she said. I startled me. I hadn't thought about that at all. Although I was very much looking forward to the years to come. I saw them in my mind’s eye. Sam in the classroom listening to the teacher, playing in the schoolyard. What would he want to be? What will he look like when he is six? Or twelve? Or grown up? It was wonderful to dream about Sam's future while he played with the duplo and I was feeding Peter on the couch. But I had not envisioned the transition ...

  Na drie jaar werd Sams broertje Peter geboren en ging Sam een paar keer per week naar een peuterspeelzaal. Alleen de ochtenden. Peters geboorte en de peuterspeelzaal van Sam hadden op zich niet echt wat met elkaar te maken maar Maria’s kinderen waren net iets eerder op de wereld gekomen dan die van mij en van haar kreeg ik altijd handige tips en bovendien de kleertjes doorgeschoven. ‘Straks moet Sam naar groep 1 en dat is een veel te grote schok voor hem als je hem niet eerst naar de peuterspeelzaal doet’, zei ze. En ik schrok. Daar had ik helemaal niet aan gedacht. Hoewel ik me verheugde op de jaren die komen gingen. Ik zag ze voor me. Sam in de klas luisterend naar de meester, spelend op het schoolplein. Wat zou hij willen worden? Hoe ziet hij eruit als hij straks zes is? Of twaalf? Of volwassen? Het was heerlijk om te dromen over Sams toekomst terwijl hij speelde met de duplo en ik Peter zat te voeden op de bank. Maar de overgang van het veilige thuis naar een drukke klas waar...